Tak — postępowanie sanacyjne może pozwolić firmie z Elbląga wyjść z nierentownego kontraktu, ale nie dzieje się to automatycznie i nie dotyczy każdej umowy. Szczególne uprawnienie z art. 298 Prawa restrukturyzacyjnego przysługuje zarządcy, wymaga zgody sędziego-komisarza i odnosi się do umowy wzajemnej, która nie została wykonana w całości lub części przed otwarciem sanacji. Jeżeli restrukturyzacja firmy w Elblągu ma obejmować wyjście z obciążającego kontraktu, trzeba równolegle sprawdzić przesłanki prawne i policzyć ekonomiczne skutki odstąpienia.
Sama niska marża, wzrost kosztów albo utrata opłacalności nie wystarczą. Zarząd firmy nie może po prostu uznać, że umowa przestała wiązać. Powinien przygotować dla zarządcy dokumenty pokazujące stan wykonania kontraktu, koszt jego kontynuacji, wpływ na płynność oraz konsekwencje wyjścia. Dopiero zarządca ocenia zasadność wniosku, sędzia-komisarz kieruje się celem sanacji i bierze pod uwagę ważny interes drugiej strony, a po uzyskaniu zgody zarządca składa kontrahentowi oświadczenie o odstąpieniu.
Opis opiera się na Prawie restrukturyzacyjnym według stanu na 28 października 2026 r., z uwzględnieniem tekstu jednolitego ogłoszonego w Dz.U. 2026 poz. 533. Ocena konkretnej sprawy wymaga analizy pełnej umowy, aneksów, sposobu wykonania świadczeń, korespondencji stron i dokumentów postępowania sanacyjnego.
Krótka odpowiedź: sanacja daje narzędzie, a nie automatyczne wyjście
Art. 298 nie daje ogólnego prawa do anulowania niekorzystnych zobowiązań. To szczególny mechanizm sanacji, który może służyć usunięciu kontraktu utrudniającego odzyskanie zdolności do wykonywania zobowiązań. Nie zastępuje zwykłego wypowiedzenia przewidzianego w umowie, rozwiązania za porozumieniem ani renegocjacji ceny, zakresu lub harmonogramu.
Te ścieżki trzeba rozdzielić, ponieważ mają inne podstawy, procedury i skutki:
| Możliwa ścieżka | Kto podejmuje czynność | Co trzeba sprawdzić | Główne ryzyko |
|---|---|---|---|
| Wypowiedzenie lub odstąpienie na zasadach wynikających z umowy albo przepisów ogólnych | Strona uprawniona zgodnie z umową i prawem | Podstawa, termin, forma, wcześniejsze wezwania i skutki rozliczeń | Brak przesłanki albo wadliwe oświadczenie może wywołać spór |
| Rozwiązanie lub zmiana umowy za porozumieniem | Obie strony | Nowe warunki, harmonogram, zabezpieczenia i wpływ na sanację | Kontrahent nie musi zaakceptować propozycji |
| Odstąpienie na podstawie art. 298 | Zarządca po uzyskaniu zgody sędziego-komisarza | Wzajemność umowy, stan jej wykonania, podzielność świadczenia, cel sanacji i interes kontrahenta | Odmowa zgody, roszczenia drugiej strony albo utrata zasobu potrzebnego firmie |
Odstąpienie jest szczególnym narzędziem sanacji, więc nie należy przenosić go automatycznie na inne postępowania. Jeżeli firma dopiero rozważa procedurę, znaczenie ma wcześniejszy wybór trybu restrukturyzacji. To odrębny problem od utrzymania umów po otwarciu restrukturyzacji. W tym artykule kluczowe jest pytanie, czy konkretny kontrakt spełnia warunki art. 298 i czy wyjście z niego rzeczywiście pomaga w naprawie przedsiębiorstwa.
Wniosek decyzyjny: firma powinna najpierw ustalić właściwą podstawę zakończenia lub zmiany umowy. Art. 298 nie może być traktowany jako skrót omijający treść kontraktu i rachunek jego skutków.
Test art. 298: pięć pytań przed rozmową z zarządcą
Nie każda umowa generująca stratę kwalifikuje się do odstąpienia w sanacji. Wstępna analiza powinna odpowiedzieć na pięć kolejnych pytań. Jeżeli na którymś etapie brakuje dokumentów albo odpowiedź jest niejednoznaczna, nie należy obiecywać kontrahentowi ani pracownikom, że umowa zostanie zakończona.
1. Czy jest to umowa wzajemna?
W umowie wzajemnej świadczenie jednej strony ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej. Typowym punktem wyjścia może być wymiana towaru za cenę, wykonanie określonych prac za wynagrodzenie albo udostępnienie zasobu w zamian za uzgodnione płatności. Sam fakt, że strony podpisały dokument i mają wobec siebie obowiązki, nie powinien jednak zastępować kwalifikacji prawnej konkretnej relacji.
Trzeba odtworzyć, co dokładnie ma świadczyć firma, co ma otrzymać od kontrahenta i czy te świadczenia są ze sobą funkcjonalnie powiązane. Szczególnej ostrożności wymagają kontrakty łączące kilka typów świadczeń, umowy ramowe, rozliczenia wieloetapowe oraz relacje, które zostały zmienione licznymi aneksami.
2. Jaki był stan wykonania w dniu otwarcia sanacji?
Art. 298 dotyczy umowy wzajemnej, która nie została wykonana w całości lub części przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego. Potrzebny jest więc obraz kontraktu właśnie na tę datę, a nie tylko jego obecne saldo.
Należy ustalić między innymi:
- które dostawy, usługi, etapy prac lub okresy rozliczeniowe zostały wykonane,
- które świadczenia odebrano, ale pozostają nierozliczone,
- jakie obowiązki miały zostać wykonane po otwarciu sanacji,
- czy istnieje spór co do odbioru, jakości, terminu albo zakresu wykonania,
- czy wcześniejsze oświadczenie strony nie doprowadziło już do rozwiązania lub wygaśnięcia umowy.
Samo wykonanie świadczenia niepieniężnego przez jedną stronę nie oznacza jeszcze, że umowa została wykonana w całości, jeżeli druga strona nie zapłaciła lub nie spełniła innego świadczenia. Stan obowiązków obu stron trzeba ustalić na dzień otwarcia sanacji. Samo wykazanie, że część obowiązków pozostaje otwarta, nie przesądza jednak, w jakim zakresie można zastosować art. 298.
3. Czy świadczenie drugiej strony jest podzielne?
To rozróżnienie wpływa na zakres możliwego odstąpienia. Jeżeli świadczenie drugiej strony jest niepodzielne, art. 298 ust. 1 wyznacza podstawowy mechanizm. Jeżeli jest podzielne, zgodnie z ust. 2 przepis stosuje się odpowiednio w takim zakresie, w jakim świadczenie drugiej strony miało zostać wykonane po dniu otwarcia sanacji.
Nie należy oceniać podzielności wyłącznie na podstawie tego, czy umowa przewiduje płatności miesięczne albo wystawianie kilku faktur. Znaczenie ma charakter świadczenia i to, czy może być spełniane częściami bez zmiany jego istoty. Harmonogram płatności może być dowodem pomocniczym, ale nie musi rozstrzygać kwalifikacji.
4. Czy umowa nie jest objęta wyłączeniem?
Art. 299 wyłącza stosowanie art. 298 do wskazanych umów ramowych związanych z operacjami finansowymi oraz określonych umów szczegółowych dotyczących między innymi terminowych operacji finansowych, pożyczek instrumentów finansowych lub sprzedaży instrumentów finansowych z obowiązkiem odkupu. Nie jest to wyłączenie wszystkich umów finansowych, lecz katalog wymagający sprawdzenia przed złożeniem wniosku.
Jeżeli kontrakt dotyczy instrumentów finansowych, rozliczeń ramowych albo kilku powiązanych transakcji, czerwoną flagą jest próba stosowania art. 298 bez wcześniejszej analizy art. 250 i 299.
5. Czy odstąpienie służy celowi sanacji?
Nierentowność jest ważnym argumentem ekonomicznym, ale nie stanowi samodzielnej przesłanki ustawowej. Sędzia-komisarz, wyrażając zgodę, kieruje się celem postępowania sanacyjnego i bierze pod uwagę ważny interes drugiej strony umowy. Zarządca powinien więc pokazać nie tylko, że kontrakt generuje stratę, lecz także że odstąpienie poprawia możliwość prowadzenia rentownej działalności, finansowania bieżących zobowiązań i wykonania planu naprawczego.
Równocześnie trzeba opisać wpływ decyzji na kontrahenta. Ważny interes drugiej strony nie jest automatycznym wetem, ale nie może zostać pominięty. Znaczenie mogą mieć stan zaawansowania wykonania, poniesione nakłady, gotowość zasobów, możliwość wykorzystania zamówionych materiałów w innym celu oraz rozmiar przewidywanej straty.
| Pytanie kontrolne | Dokument lub dane | Sygnał ostrzegawczy |
|---|---|---|
| Czy umowa jest wzajemna? | Pełny kontrakt, załączniki, aneksy i opis świadczeń stron | Analiza opiera się wyłącznie na nazwie umowy |
| Co pozostało niewykonane w dniu otwarcia? | Harmonogram, protokoły, faktury, potwierdzenia odbioru, korespondencja | Firma posługuje się dzisiejszym saldem zamiast stanem na właściwą datę |
| Czy świadczenie jest podzielne? | Opis przedmiotu, etapy, okresy rozliczeniowe i techniczny sposób wykonania | Podzielność wyprowadzono tylko z liczby faktur |
| Czy zachodzi wyłączenie z art. 299? | Dokumentacja umowy ramowej i transakcji szczegółowych | Kontrakt finansowy nie został sprawdzony przez pryzmat wyłączeń |
| Czy odstąpienie wspiera sanację? | Kalkulacja cash flow, plan operacyjny, koszt alternatywy i opis skutków dla kontrahenta | Jedynym argumentem jest stwierdzenie, że umowa „się nie opłaca” |
Wniosek praktyczny: do zarządcy powinna trafić analiza kontraktu, a nie sama prośba zarządu o jego zakończenie.
Kto podejmuje decyzję: zarządca, sędzia-komisarz i kontrahent
Najczęstsze nieporozumienie dotyczy kolejności czynności. Samo otwarcie sanacji nie rozwiązuje umowy. Sam wniosek zarządcy także jej nie kończy, a zgoda sędziego-komisarza nie zastępuje oświadczenia składanego drugiej stronie.
Ten podział kompetencji wynika z szerszych zasad dotyczących tego, kto sprawuje zarząd nad firmą w restrukturyzacji. Przy art. 298 kluczowe jest jednak to, że ustawowe uprawnienie do odstąpienia wykonuje zarządca, a nie dotychczasowy zarząd przedsiębiorstwa.
Prawidłowa sekwencja wygląda następująco:
- Firma porządkuje materiał. Zarząd, księgowość i osoby odpowiedzialne za wykonanie kontraktu przekazują zarządcy umowę, aneksy, stan realizacji, rozliczenia oraz analizę ekonomiczną.
- Zarządca ocenia podstawę i celowość. To zarządca decyduje, czy wystąpić o zgodę. Powinien połączyć ocenę prawną z wpływem kontraktu na masę sanacyjną, płynność i plan restrukturyzacyjny.
- Zarządca składa wniosek do sędziego-komisarza. Wniosek powinien identyfikować umowę, wykazywać przesłanki z art. 298 i uzasadniać, dlaczego odstąpienie służy celowi sanacji z uwzględnieniem ważnego interesu kontrahenta.
- Sędzia-komisarz rozstrzyga o zgodzie. Dłużnikowi oraz drugiej stronie umowy przysługuje zażalenie na postanowienie.
- Zarządca składa oświadczenie kontrahentowi. Dopiero ta czynność realizuje uprawnienie do odstąpienia. Wewnętrzna decyzja zarządu, sam wniosek ani samo postanowienie o zgodzie nie powinny być przedstawiane jako wykonane odstąpienie.
Jeżeli wykorzystanie art. 298 jest przewidywane w postępowaniu sanacyjnym, plan restrukturyzacyjny powinien wskazywać umowy, od których zarządca zamierza odstąpić. Nie oznacza to jednak, że samo wymienienie kontraktu w planie zastępuje indywidualną zgodę sędziego-komisarza i późniejsze oświadczenie zarządcy.
Dwutygodniowy termin po żądaniu kontrahenta
Druga strona nie musi bezterminowo czekać na wybór zarządcy. Jeżeli złoży żądanie w formie pisemnej z datą pewną, zarządca ma dwa tygodnie od dnia jego doręczenia, aby:
- złożyć do sędziego-komisarza wniosek o zgodę na odstąpienie i poinformować o tym kontrahenta, albo
- poinformować kontrahenta, że nie zamierza składać takiego wniosku.
Brak informacji w tym terminie lub informacja o rezygnacji skutkują utratą prawa do późniejszego złożenia wniosku o zgodę na odstąpienie od tej umowy. Z tego powodu każde formalne pismo kontrahenta dotyczące wyboru losu umowy powinno być niezwłocznie przekazane zarządcy wraz z potwierdzeniem daty doręczenia.
Czerwona flaga: pismo trafia do działu handlowego albo sekretariatu i przez kilka dni jest traktowane jak zwykłe zapytanie biznesowe. Jeżeli spełnia warunki art. 298 ust. 5, opóźnienie obciąża czas dostępny zarządcy na analizę i przygotowanie wniosku.
Wniosek decyzyjny: zarząd może przygotować dane i rekomendację, ale nie powinien komunikować, że kontrakt został zakończony, dopóki właściwych czynności nie podejmie zarządca.
Czy odstąpienie rzeczywiście poprawi sytuację firmy
Prawna możliwość wyjścia z umowy nie przesądza, że będzie to najlepsza decyzja. Nierentowny kontrakt może jednocześnie utrzymywać dostęp do kluczowego odbiorcy, lokalu, technologii, maszyny albo dostawcy, którego nie da się szybko zastąpić. Dlatego rachunek nie powinien kończyć się na porównaniu ceny z bezpośrednim kosztem wykonania.
Analiza ekonomiczna powinna obejmować co najmniej:
- marżę i przepływy pieniężne kontraktu w podziale na pozostałe etapy,
- koszty konieczne do dokończenia świadczenia, w tym przedpłaty, transport, podwykonawców, personel i zabezpieczenia,
- koszt przestoju albo przełączenia na innego kontrahenta,
- wpływ zakończenia umowy na inne zamówienia i przychody,
- wartość świadczeń, które mogą podlegać zwrotowi,
- potencjalne roszczenia drugiej strony nieobjęte układem,
- wpływ każdej opcji na płynność oraz wykonalność planu restrukturyzacyjnego.
Warto porównać trzy ścieżki na tych samych danych:
| Kierunek | Kiedy go rozważyć | Co trzeba policzyć | Minimalny dowód przed decyzją |
|---|---|---|---|
| Kontynuacja | Umowa nadal wspiera przychód, a stratę można ograniczyć organizacyjnie | Gotówka do następnego etapu, marża po aktualnych kosztach, ryzyko opóźnień | Realistyczny cash flow i potwierdzone zasoby |
| Renegocjacja | Zmiana ceny, wolumenu, zakresu lub harmonogramu może przywrócić opłacalność | Koszt ustępstw, czas negocjacji, wariant na wypadek odmowy | Konkretny projekt nowych warunków i granica akceptowalnej straty |
| Wniosek z art. 298 | Kontrakt pozostaje niewykonany w wymaganym zakresie, obciąża sanację, a wyjście ma lepszy bilans niż kontynuacja | Zwroty, roszczenia, zastępstwo, przestój i wpływ na kontrahenta | Analiza prawna umowy oraz porównanie skutków finansowych i operacyjnych |
Czerwone flagi w rachunku opłacalności
Pierwszą czerwoną flagą jest kalkulacja pokazująca tylko stratę na jednej fakturze lub miesiącu. Umowa może mieć ujemną marżę na wybranym etapie, ale dodatni wpływ na cały portfel zamówień. Może być też odwrotnie: wynik księgowy wygląda dodatnio, lecz kontrakt pochłania gotówkę przed odbiorem i zwiększa ryzyko utraty płynności.
Drugą czerwoną flagą jest brak realnej alternatywy. Jeżeli po odstąpieniu firma utraci maszynę, magazyn, licencję, dostawcę albo kanał sprzedaży potrzebny do innych rentownych zleceń, oszczędność na jednym kontrakcie może pogorszyć całą sanację.
Trzecią czerwoną flagą jest pominięcie interesu kontrahenta. Nie wystarczy założyć, że jego nakłady staną się „problemem wierzyciela”. Ich zakres może wpływać zarówno na decyzję sędziego-komisarza, jak i na wysokość roszczeń obciążających firmę po odstąpieniu.
Wniosek praktyczny: warto odstąpić nie wtedy, gdy umowa jest po prostu nieatrakcyjna, lecz wtedy, gdy udokumentowany bilans prawny, finansowy i operacyjny wskazuje, że wyjście zwiększa szanse powodzenia sanacji.
Skutki odstąpienia: czego nie wolno pominąć w budżecie
Art. 298 chroni także drugą stronę przed niekontrolowanym ryzykiem okresu oczekiwania. Jeżeli zarządca poinformował kontrahenta o złożeniu wniosku do sędziego-komisarza, kontrahent może wstrzymać się ze spełnieniem świadczenia do dnia uprawomocnienia się postanowienia oddalającego wniosek albo do chwili złożenia przez zarządcę oświadczenia o odstąpieniu.
Ta możliwość ma znaczenie operacyjne. Jeżeli firma liczy na dalszą dostawę towaru, dostęp do systemu lub wykonanie kolejnego etapu usługi w czasie rozpoznawania wniosku, powinna uwzględnić ryzyko przerwy. Samo wystąpienie o zgodę może więc zmienić dostępność zasobów jeszcze przed ostatecznym wyborem losu kontraktu.
Po odstąpieniu druga strona może żądać zwrotu świadczenia spełnionego po otwarciu sanacji, a przed dojściem do niej oświadczenia zarządcy, jeżeli świadczenie znajduje się w majątku dłużnika. Gdy zwrot jest niemożliwy, kontrahent może dochodzić wierzytelności z tytułu wykonania zobowiązania i poniesionych strat. Art. 298 ust. 7 wprost wskazuje, że wierzytelności te nie są objęte układem. Trzeba więc uwzględnić je w osobnym budżecie obok innych długów wymagających zapłaty po otwarciu restrukturyzacji.
| Moment lub skutek | Ryzyko dla firmy | Co ująć w planie płynności |
|---|---|---|
| Oczekiwanie na rozstrzygnięcie wniosku | Kontrahent może wstrzymać swoje świadczenie w granicach ustawy | Koszt przestoju, zapas bezpieczeństwa i wariant zastępczy |
| Zwrot świadczenia znajdującego się w majątku dłużnika | Konieczność wydania rzeczy lub innego możliwego do zwrotu świadczenia | Wpływ na zapasy, produkcję i wykonanie pozostałych umów |
| Brak możliwości zwrotu | Roszczenia z tytułu wykonania zobowiązania i poniesionych strat | Szacowany przedział ekspozycji oparty na dokumentach kontrahenta i umowie |
| Wierzytelności nieobjęte układem | Obciążenie nie zostanie automatycznie rozłożone według propozycji układowych | Termin i źródło finansowania należności poza układem |
Nie wolno przedstawiać odstąpienia jako bezkosztowego „wyczyszczenia” kontraktu. Nawet jeżeli dalsze wykonywanie umowy przynosi stratę, należności powstałe na skutek wyjścia mogą wymagać finansowania poza układem. Wniosek zarządcy powinien zatem opierać się na porównaniu dwóch pełnych scenariuszy: kosztu pozostania i kosztu odstąpienia.
Wniosek decyzyjny: jeżeli firma nie potrafi wskazać źródła finansowania następstw odstąpienia, wniosek może usuwać jeden problem kontraktowy, ale tworzyć nowy problem płynnościowy.
Kiedy nie warto opierać planu naprawczego na art. 298
Odstąpienie nie powinno być domyślną odpowiedzią na każdy kontrakt o obniżonej rentowności. W pierwszej kolejności warto rozważyć inną ścieżkę, gdy:
- umowa została już wykonana, a problem dotyczy wyłącznie zapłaty lub sporu o rozliczenie,
- kwalifikacja umowy jako wzajemnej jest wątpliwa,
- przy świadczeniu podzielnym problem dotyczy przede wszystkim zakresu przypadającego przed otwarciem sanacji,
- kontrakt może podlegać wyłączeniom z art. 299,
- renegocjacja usuwa stratę przy mniejszym koszcie i ryzyku,
- odstąpienie odcina firmę od zasobu potrzebnego do rentownych części działalności,
- potencjalne roszczenia nieobjęte układem przewyższają korzyść płynnościową,
- firma nie ma dokumentów pozwalających wykazać stan wykonania i wpływ umowy na cel sanacji.
Szczególnie ryzykowny jest plan zakładający, że samo otwarcie sanacji wywoła presję na kontrahenta i skłoni go do natychmiastowej zmiany warunków. Kontrahent może bronić swojego ważnego interesu, skorzystać z uprawnień związanych z żądaniem z datą pewną, wstrzymać świadczenie w ustawowej sytuacji i dochodzić należnych roszczeń.
Czerwona flaga: zarząd wpisuje spodziewaną oszczędność z zakończenia umowy do prognozy finansowej jeszcze przed oceną zarządcy i zgodą sędziego-komisarza. Taka kwota jest scenariuszem warunkowym, a nie pewnym źródłem poprawy cash flow.
Wniosek praktyczny: jeżeli sukces planu zależy wyłącznie od odstąpienia od jednej umowy, trzeba przygotować również wariant na wypadek odmowy zgody albo opóźnienia całego procesu.
Dokumenty i decyzja krok po kroku
Najbardziej użyteczny materiał dla zarządcy nie powinien ograniczać się do segregatora z umową. Potrzebna jest krótka karta decyzyjna połączona z kompletem dowodów. Dzięki niej można oddzielić ocenę prawną od ekonomicznej, a jednocześnie zobaczyć ich wzajemny wpływ.
Krok 1: zbierz pełną dokumentację kontraktu
Pakiet powinien obejmować:
- podpisaną umowę, wszystkie załączniki i aneksy,
- dokumenty opisujące świadczenia obu stron i ich podzielność,
- harmonogram, protokoły odbioru, faktury i potwierdzenia płatności,
- korespondencję dotyczącą opóźnień, wad, reklamacji, renegocjacji i zamiaru dalszego wykonania,
- zestawienie stanu wykonania na dzień otwarcia sanacji,
- informacje o zabezpieczeniach, karach, prawach wypowiedzenia i innych podstawach zakończenia umowy,
- każde żądanie kontrahenta dotyczące decyzji zarządcy wraz z dowodem daty doręczenia.
Krok 2: policz trzy scenariusze na tych samych założeniach
Dla kontynuacji, renegocjacji i odstąpienia należy użyć tego samego horyzontu oraz tych samych danych o kosztach, przychodach i terminach. Osobno trzeba pokazać przepływy pieniężne, ponieważ zysk księgowy nie odpowiada automatycznie dostępnej gotówce.
W scenariuszu odstąpienia powinny znaleźć się koszty zwrotu, potencjalne roszczenia, zastępstwo kontrahenta, przestój i wpływ na pozostałe umowy. W scenariuszu kontynuacji należy ująć wszystkie koszty potrzebne do wykonania kolejnych etapów, a nie tylko wydatki już poniesione.
Krok 3: opisz wpływ na cel sanacji i interes kontrahenta
Jedna strona karty może zawierać następujące pola:
| Pole decyzji | Co wpisać |
|---|---|
| Stan wykonania | Co każda ze stron wykonała do dnia otwarcia i co pozostało |
| Charakter świadczenia | Czy świadczenie drugiej strony jest podzielne, a jeśli tak — jaki zakres przypada po otwarciu |
| Koszt kontynuacji | Gotówka, zasoby i ryzyka potrzebne do zakończenia kontraktu |
| Koszt odstąpienia | Zwroty, roszczenia, przestój i koszt alternatywy |
| Wpływ na sanację | Zmiana płynności, rentowności, przychodów i wykonalności planu |
| Ważny interes kontrahenta | Nakłady, stan przygotowania, możliwość innego wykorzystania zasobów i przewidywana strata |
| Rekomendacja | Kontynuacja, negocjacje albo materiał do wniosku zarządcy |
Krok 4: wybierz działanie, nie tylko oczekiwany wynik
Po analizie firma powinna podjąć jedną z trzech decyzji:
- przygotować materiał do wniosku zarządcy, jeżeli przesłanki prawne są spełnione, bilans przemawia za odstąpieniem, a jego skutki można sfinansować;
- rozpocząć konkretną renegocjację, jeżeli zmiana warunków daje lepszy wynik niż spór i utrata relacji;
- zrezygnować z oparcia planu na art. 298, jeżeli umowa nie spełnia warunków, zachodzi wyłączenie albo koszt wyjścia jest większy niż koszt kontrolowanej kontynuacji.
Najważniejszy wniosek dla firmy z Elbląga jest prosty: sanacja może stworzyć drogę do odstąpienia od nierentownej umowy, ale wynik zależy od kwalifikacji kontraktu, stanu jego wykonania, analizy ekonomicznej, decyzji zarządcy i zgody sędziego-komisarza. Dopiero po uzyskaniu zgody zarządca realizuje uprawnienie przez oświadczenie wobec drugiej strony. Do czasu skutecznego odstąpienia kontrakt trzeba traktować jako nadal obowiązujący, a korzyści z wyjścia nie można ujmować jako pewnego efektu planu.
